Soms lijkt het alsof mijn gedachten me een stap voor zijn. 

Eigenaardig is dat. 
Hoe kan ik nu meer dan één ding zijn? 
Toch is het zo. 

Ik ben dus steeds te laat. 
Alsof ik de boodschap net gemist heb. 

Onrust bouwt op. 
Terwijl ik zo mijn best doe. 
Om dat idee te vangen. 

Wanneer dit zich voordoet. 
Dan ga ik wandelen. 

Ik hoop het antwoord te vinden. 
Op een vraag die ik vaak niet eens ken. 
Mijn voeten lijken de grond niet meer te vinden. 

En wat vind ik dan?
Tijdens die verloren mars?  

Een beeld van een stok en draden. 
Misschien morgen meer geluk. 

– Chiaran Verheyden